Είναι ήδη 16:21. Έχουμε φτάσει στον πρώτο σταθμό. Σε εφτά λεπτά ακριβώς θα είμαι στον προορισμό μου και σε οχτώ θα ανεβαίνω τις σκάλες. Αποφεύγω τις κυλιόμενες, μου δημιουργούν άγχος.

Ένας άντρας κάθεται απέναντί μου. Επιβιβάστηκε μετά τη στάση, ειδάλλως θα τον θυμόμουν. Είναι ένας πραγματικά γοητευτικός άντρας. Ψηλός, αθλητικός, με όμορφες γωνίες στο πρόσωπο και έντονο βλέμμα. Στα χέρια του κρατάει μια φωτογραφική μηχανή. Φαίνεται ακριβή αλλά εκείνος δε μοιάζει να ανησυχεί μήπως κάποιος του την αρπάξει.

Το πρόσωπό του μοιάζει οικείο, σαν κάπου να τον έχω ξαναδεί. Ξεχνάω σπάνια φυσιογνωμίες, ακόμα κι αν δε θυμάμαι ονόματα. Μπορώ να πω με βεβαιότητα πως έχουμε συναντηθεί ξανά, αίσθηση που δε με εγκαταλείπει καθ’ όλη τη διαδρομή.

Νιώθω τα μάτια του κολλημένα πάνω μου, διακριτικά στην αρχή και πιο έντονα στη συνέχεια. Μια συνηθισμένη γυναίκα θα ένιωθε φόβο, όχι όμως εγώ. Εγώ είμαι μια γυναίκα που έχει για συντροφιά το υπηρεσιακό της περίστροφο. Το αποχωρίζομαι μόνο όταν μπω στο σπίτι μου, αν και το βράδυ κοιμάμαι με εκείνο στο πλευρό μου. Η γειτονιά μου δεν μου επιτρέπει να πράξω διαφορετικά. Είναι γνωστή για τα υψηλά επίπεδα εγκληματικότητάς της. Φυσικά, κάποιος θα αναρωτιέται γιατί μία αστυνομικός θα έκανε τέτοια επιλογή, ενώ ζει σε μια μεγαλούπολη με δεκάδες άλλες. Ίσως επειδή αυτό το σπίτι μου θυμίζει την Όλγα και όσα ήμουν πριν από εκείνη.

Επίσης, η γειτονιά δεν ήταν πάντα έτσι. Κάποτε ήταν όμορφη, γεμάτη μικρά μαγαζάκια που σταδιακά έκλεισαν, λόγω συνταξιοδότησης τα περισσότερα. Ήταν μια συνοικία από εκείνες τις παλιές όπου όλοι σε γνωρίζουν με το μικρό σου όνομα, με όμορφα χαμηλά σπιτάκια, αυλές με λουλούδια, σε μικρή απόσταση από το κέντρο της πόλης. Αυτός ο τελευταίος παράγοντας στάθηκε τελικά καθοριστικός για τη μετάλλαξή της. Σύντομα κατακλύστηκε από ξένους, τοξικομανείς, ανθρώπους χωρίς όνειρα που αναζητούσαν ίσα ίσα ένα μέρος να βγάλουν τη νύχτα. Τα κλειστά καταστήματα έγιναν το ορμητήριό τους.

16:28. Φτάνω στον προορισμό μου. Με την άκρη του ματιού μου βλέπω τον άντρα να με παρατηρεί. Μια άλλη γυναίκα θα κολακευόταν. Όχι εγώ. Εγώ έχω μάθει πως ο έρωτας έχει μια άγρια ομορφιά που μπορεί να σε οδηγήσει ακόμα και στον θάνατο…

Βγαίνω από τον συρμό και ανεβαίνω τις σκάλες. Σπάνια ανεβαίνω βιαστικά. Κάθε μου βήμα προς την επιφάνεια μού αποκαλύπτει κι ένα τμήμα της πόλης. Πρώτα, ο ουρανός. Γαλάζιος συνήθως, όχι όμως σήμερα. Σήμερα έχει συννεφιά. Μετά, ένα μέρος από την όψη ενός παλιού διώροφου. Κάποτε ήταν αρχοντικό, όχι όμως πια. Ύστερα, εμφανίζεται μπροστά μου ο μοναδικός φούρνος της γειτονιάς.

Γυρίζω το κεφάλι πίσω. Ο άντρας έχει βγει επίσης από τον συρμό και ανεβαίνει τις ίδιες σκάλες με μένα. Μάλλον σύμπτωση. Τα βλέμματά μας διασταυρώνονται για μια στιγμή. Μοιάζει με μονομαχία στην οποία κανείς δεν είναι διατεθειμένος να υποχωρήσει. Μετά γυρίζω μπροστά μου. Δεν ξέρω τι με έπιασε, γιατί ασχολούμαι μαζί του. Ίσως είναι το ένστικτό μου. Θυμάμαι την Όλγα να μου λέει πως πρέπει να το ακούω πάντα. Εκείνη μάλλον δεν το έπραξε. Αν το είχε κάνει, δε θα ήταν νεκρή.

Περπατώ πια στο στενό δρομάκι που οδηγεί στο σπίτι μου. Ο δρόμος είναι σχεδόν άδειος. Ψυχή πουθενά. Μόνο εγώ, ο άντρας κι ένα πρεζόνι που κινείται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Υπό άλλες συνθήκες μπορεί και να είχα φέρει το χέρι στο όπλο μου αλλά δεν το κάνω. Το ένστικτό μου λέει ότι δεν κινδυνεύω.

Είναι το ένστικτό της σωστό ή το επόμενο βήμα θα είναι μοιραίο; Αποκτήστε τον «Ιανό»